• Um Kolvið
• Reiknivél
• Af hverju kolefnisjöfnun?
• Vottun og innra eftirlit
• Fyrirtæki sem hafa kolefnisjafnað sig
• Auglýsingar
• Spurt og svarað
• Loftslagsbreytingar
• Minnkun útblásturs CO2

Staðhættir og landfræði

Geitasandur kallast sandflákar milli Kirkjubæjar og Eystri Rangár við Stóra- og Minna Hof á Rangárvöllum. Sandurinn var girtur af Landgræðslu ríkisins árið 1945 og hefur verið landgræðslusvæði frá því. Áhugaverðar tilraunir hafa verið gerðar hér í landgræðslu og skógrækt.

Uppruni jarðvegs eru setlög frá nútíma og víða er grunnt á móhellu. Vikursalli úr Heklugosum og fokmold blandast einnig við malarjarðveginn.

Landspilda sú sem Kolviður hefur leigt af Landgræðslu ríkisins til 99 ára undir Kolviðarskóg er um 190 ha að flatarmáli og liggur samsíða veginum upp að Keldum. Gróður á spildunni sem Kolviður hefur fengið til afnota er víðast hvar veikburða og flokkast víða sem lítt eða ógróið land (gróðurþekja 0-33%). Á einstaka stöðum er að finna strjálan gróður þar sem eitthvað hefur verið sáð grasfræi og áburði.

Kolviðarskógur á Geitasandi

Rannsóknir og reynsla hafa sýnt að nokkuð auðvelt er að koma upp skógi á svipuðum landgerðum og á við um Geitasand, sé réttum aðferðum beitt. Á Geitasandi verða notar svokallaðar skógarplöntur sem eru eins til tveggja ára gamlar plöntur (bakkaplöntur) u.þ.b. 10-20sm ræktaðar í gróðurhúsum og stikklingar. Ef gróðursettar eru stórar plöntur geta afföll hins vegar orðið umtalsverð. Nauðsynlegt er að gróðursetja í gróp sem gerð er í sandinn með vélum en ummerki þess hverfa á innan við 10 árum. Við þessar aðstæður ná plöntur frekar í vatn, ná betri rótfestu og í grópinni er skýlla. Smáplöntur sem gróðursettar eru beint í slíka sanda eiga aftur á móti á hættu á því að veslast upp og drepast í þurrkatíð þar sem yfirborð þeirra getur þornað afar fljótt. Í jafn næringarsnauðu umhverfi er forsenda fyrir góðum árangri að bera áburð á plönturnar a.m.k. fyrstu fimm árin. Eftir það virðist niðurbrot- og hringrás næringarefna, ásamt sambýli við sveppi og svepprætur, komið í þann farveg að ungskógurinn þarf ekki á áburðargjöf að halda. Ungskógur þar sem krónuþak trjánna nær saman er sjálfbjarga.

Lögð verður áhersla á það við ræktun Kolviðarskógar á Geitasandi að nota nokkrar tegundir sem algengar eru í ræktun hér á landi. Með fjölbreyttu tegundarvali er leitast við að tryggja stöðugleika skógarins til langrar framtíðar. Fjölbreyttur skógur verður fyrir minni skakkaföllum en ella m.a. af völdum meindýrafaraldra, veðurfarsbreytinga og einnig vegna mismunandi líftíma viðkomandi trjátegunda. Þá er einnig þekkt að skógar sem eru fjölbreyttir að tegundasamsetningu nýta betur þau gæði sem eru til staðar en einsleitir skógar, þ.m.t. alla umhverfisþætti, ljós, næringu, vatn o.fl.
Þá verður einnig að hafa í huga bindigetu kolefnis í skóginum auk þess sem fjölbreyttur skógur er mun áhuga- og eftirsóknarverðari til útivistar heldur en fábreytt tegundasamsettur skógur. Helstu tegundir sem notaðar verða á Geitassandi eru birki, reynir, ösp, elri, greni og fura. Gert er ráð fyrir því að skógur Kolviðar á Geitasandi verði í framtíðinni opinn almenningi til útivistar.